Spannnnnnneeeeennnnddddddddddddddddd!!!!!!

Goh wat vind ik het spannend om deze post te delen en online te zetten…want eenmaal online – there’s no way back anymore !!!

En wat maakt dat ik het spannend vind? Door mijn eigen lieve stemmetjes die me vertellen Neeeee joh Joanne doe maar gewoon, niet zo op de voorgrond treden, hoezo wil je dit delen, wat wil je ermee bereiken? En dankzij lieve Pascalle weet ik nu een strategie die ik gebruik om dat wat ik met jullie wil delen toch ga doen…… dus …..dit was een wat aparte intro misschien en dat is ook weer passend toch? Jaaaaaa echt wel!

Hier komt het dan toch….
Misschien heb je het gevolgd, misschien ook niet. Ik heb in het weekend van 28 juni mijn laatste NLP Master Practicioner weekend af mogen ronden.

Deze dagen, 28, 29 en 30 juni, waren zeer bijzondere dagen. Deze dagen hebben een speciaal plekje in mijn hart en ik kan me zo maar voorstellen dat deze dagen me ook bij blijven. Wat ik tijdens deze dagen heb ervaren is niet om te schrijven in woorden, dat ga ik daarom ook niet doen. Wel hebben deze drie dagen ervoor gezorgd dat ik nu durf te uiten wat ik wil, wat ik uit wil dragen en wat ik de wereld in zet. Ook mede middels het schrijven van deze tekst en het zelf ook nog te lezen.
En terwijl ik bij het punt kom dat ik het ook echt ga delen met jou voel ik een versnellende hartslag…hahahahaha mooi hoe dat werkt….En toch ga ik het doen..jaja!

Tijdens deze dagen heb ik zo’n bijzonder mooie feedback en reacties gekregen op mij als mens, op dat wat er is ervaren (en ja perceptie is projectie..i know) en ook op mijn modelleer presentatie. Deze feedback maakt dat ik het durf te delen en misschien denk jij wel wanneer je het zo hieronder leest..jeeh Joanne wat maak je het groot, of iets van is dat alles (en wederom perceptie is projectie..i know)…. Voor mij is het a big deal om dit “uit te spreken” want hiermee schep ik verwachtingen voor mezelf en daar heb ik wel aan te voldoen….

Nou zal ik het dan nu toch maar eens uittypen……….

Ik wil jou als lezer, jou als mens…. INSPIREREN…. En dat wil doen met dat wat ik ervaar, hoe ik door de bril van mijn eigen communicatiemodel kijk.

 Inspireren door te delen

Concreter dan dit heb ik het NOG niet en voor mij is dit al wel behoorlijk concreet tegelijkertijd. Om het nog wat verwarrender te maken voor de lezer 😉 . Ik start met nog meer te delen via mijn blog, meer te schrijven en voortaan draag ik mijn schrijfschriftje bij me zodat ik wanneer er iets in me opkomt dit meteen op kan schrijven. En dan ‘ouderwets’ schrijven, want dat voelt zo lekker….

Ik zeg RRRRRRRRR PETJE OP en gaan met die banaan!

Oh ja en aan jou als lezer de vraag om je te laten gaan, want ik weet dat je dat wil, en ook een reactie te plaatsen. Mocht je reactie mij niet bevallen, dan plaats ik het (per ongeluk en onbewust) toch niet…..

SO GO YOUR GANG!!!!

Een hele dikke gemeende knuffel en laat die inspiratie stromen! http://youtu.be/_UXqQMMZRIs

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zelf

In maart is de NLP Master Practicioner gestart waar ik aan deel neem. En voor het eerst sinds lange tijd, vond ik het niet spannend om een zaal binnen te stappen met vreemde mensen. Of nee dat klopt niet helemaal wat ik schrijf (en aangezien ik graag deel wat ik denk ipv de tekst dan opnieuw te schrijven typ ik ook nu weer door) ik ervaarde een innerlijke sensatie in mijn buik en de betekenis die ik eraan gaf was ” gezonde spanning”
Voorheen zou ik hier hele andere betekenissen aan hebben gegeven, maar dat even in het midden gelaten. Wat ik met je wil delen is hoe ik naar mezelf kijk en wat de feedback is die ik krijg en misschien herken je er zelfs wel iets in.

Terugkomend op de training, nieuwe mensen leren kennen betekent ook nieuwe feedback krijgen, nieuwe indrukken en nieuwe wereldbeelden waarin ik ook op dat moment in deel mag nemen.
De spiegel die ik soms voorgehouden kreeg, leek echt niet op mijn spiegelbeeld. Vooral omdat ik mezelf zo anders zie wanneer ik naar mezelf kijk. En om even flauw te zijn, ik kan mezelf ook niet zien zoals de anderen mij zien, want zelfs al kijk ik in de spiegel, ik zie mezelf letterlijk nooit hetzelfde…altijd in spiegelbeeld.. 😉
Voor de NLP kenners onder ons, ik heb andere filters, mijn communicatiemodel ziet er anders uit en ja ik zie daardoor mezelf anders en ik geef andere betekenissen aan mezelf. Ondanks de NLP kennis die ik tot me heb mogen nemen, kijk ik nog niet altijd liefdevol en zonder oordeel naar mezelf. Mede dankzij mijn modelleeropdracht leer ik dat dat ook mag, want het stemmetje wat dan iets tegen me zegt praat toch wel…..  Zo’n dezelfde stemmetje die me er nu bijna van weerhield om dit stukje tekst ook echt online te zetten… Daar zeg ik nu tegen, dankjewel dat je er bent en ik neem je mee. En ja ik post deze blog straks toch ondanks dat je zegt dat iemand er iets van gaat vinden wat ik misschien niet zo leuk vindt…..(Hoor jij ook vast wel, zulke soort stemmetjes toch?)

Om weer even terug te komen op de rode draad in dit blogtekstje, ik vond het vroeger spannend om ergens vreemd binnen te stappen en nu ervaar ik dit als een moment om weer nieuwe eerste indrukken te maken. En deze indrukken die ik terug krijg, ontvang ik en pak ik soms als cadeautje uit en soms laat ik het cadeautje dicht.

Als afsluiter een geweldig gaaf nummer http://youtu.be/eFXRQKYFbXE?t=3s

En als tweede afsluiter een mooi filmpje (en ja het is een reclame filmpje…en dat neemt de boodschap die het zegt niet weg…..) http://youtu.be/m4JuE9Jgrs0

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Luisteren

Afgelopen zondag had ik NLP training. Deze dag begon met een ‘ open frame’ , dit hield dit keer in dat er een praatstok in het midden werd gelegd en de afspraak was dat degene die de stok in zijn/haar handen had mocht aangeven waar hij of zij mee bezig was. En dit mocht zo lang duren als degene wilde of behoefte had aan praten zonder onderbroken te worden. De aanwezigen mochten alleen maar luisteren. Het open frame duurde in totaal een uur.

Je voelt het misschien al aankomen, ook ik kreeg de stok op een bepaald moment. Mijn hart zat direct in mijn keel en ik schoot ook vrij snel vol. Stiekem behoorlijk spannend om ‘mijn verhaal’ te mogen doen met ongeveer 34 personen die naar je kijken en naar je luisteren.
Nu achteraf ervaar ik hoe fijn het is om iets te mogen zeggen en dat de ander stil is en naar je luistert (of in elk geval wel stil is.. 😉 )Dat ik gewoon mocht praten, zonder te worden onderbroken, zonder dat er een reactie nadien kwam, gewoon praten en toen ik klaar was gaf ik de praatstok weer door.
Hoe vaak komt dit nu voor in het ‘echte leven’ dat we naar elkaar luisteren en de ander laat uitpraten? En ook vooral niks zeggen? Ja ik hoor je bijna al denken, dat kan toch niet, dat is toch niet prettig voor de ander, die wil toch ook wel iets horen van wat ik vind…etc..etc… nou heel eerlijk…ik heb nu ervaren hoe lekker het kan zijn om gewoon even te mogen praten. Hardop aan te mogen geven wat er in me omgaat.
Voor mij wat het deze zondag dan ook de allereerste keer dat ik iets mocht zeggen zonder een reactie erover te krijgen. Ook toen het open frame voorbij was, vond ik het nog steeds fijn dat er geen reactie kwam op dat moment. Op de een of andere manier werd er daardoor ook geen extra betekenis aan ‘mijn verhaal’  gegeven, kreeg ik geen medeleven. medelijden, goed bedoelde adviezen of eigen ‘gelijksoortige’ ervaringen etc. Ik hoefde daardoor ook nergens anders mee bezig te zijn.
Nee ik mocht gewoon praten, net zolang ik wilde. Ik geloof dat ik zo’n 5 minuten heb gepraat..damn..volgende keer toch wat langer praten!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tegenstrijdigheden en waardeoordelen

Een poos terug kwam ik voor het eerst een duidelijke tegenstrijdigheid tegen of in elk geval de eerste keer dat ik er zo bewust bij stil stond. En ja ook dit keer weer gelinkt aan de opvoeding van Zoë. Een betere spiegel of reflectie heb ik namelijk nog niet ontdekt 😉

Hoe dan ook, de tegenstrijdigheid die ik toen ontdekte was op het kinderdagverblijf. Daar vertelde de juf toen ik Zoë op kwam halen dat ze op een bepaald moment ergens om vroeg en dat de juf toen als antwoord gaf ‘ kindjes die vragen, worden overgeslagen’ . Eenmaal thuis besprak ik dit met Fem, vooral omdat ik dit een ‘raar’ iets vond. We waren in die tijd juist bezig met Zoë te leren dat ze dingen mag vragen (nu nog steeds overigens) en nu kreeg ze te horen dat ze eigenlijk niet mag vragen. Ik weet het ook nog van vroeger dat dit vaak werd gezegd, misschien herken je het zelf ook?

Een andere was dat Zoë in haar eerste jaartjes nogal vaak viel en dan op een of andere manier steeds op dezelfde plek op haar hoofdje. Hierdoor had ze op een bepaald moment een flinke bult op haar hoofd. We gingen naar de winkel en de kassier zag de bult en vroeg of Zoë was gevallen, waarop Zoë met ja beantwoorde. De reactie was toen ‘dat is ook dom zeg’ . Pas later besefte ik me wat er nu daadwerkelijk werd gezegd of wat ik er in elk geval van vond. Dit soort dingen worden best vaak gezegd valt me op. Ook als iemand zich stoot ofzo, dan is er een reactie ‘oh dat is niet zo slim he’….

Nu merkte ik een paar dagen terug nog zo’n tegenstrijdigheidje. Dit keer was het dat Zoë tegen een volwassene zei wat ze zag dat er gebeurde. Waarop er werd gezegd ‘klikspaan, halve maan etc etc’. Zoë’s reactie hierop was overigens erg grappig vond ik, ze zei ‘wat je zegt ben je zelf…’

Deze tegenstrijdigheden vind ik soms best lastig in de opvoeding. Nu geloof ik niet dat Zoë er last van ondervind want bij ons mag ze nog steeds dingen vragen (wat ze ook doet) en aangeven wanneer er iets gebeurt wat niet mag etc.
Misschien is dat ook wel het enige wat telt en heb ik me niet zo druk te maken met mijn geanalyseer 🙂

Wat ik me dan afvraag is, is het pure gewoonte dat we dit doen? Want ik herken het ook van vroeger. Of is het een waarde oordeel die erop zit? Misschien is het wel een combinatie.

Er zit trouwens geen goed of fout in wat mij betreft. Wel gaat het om want ik belangrijk vind en daar kom ik achter door te ervaren… dit deel ik graag met jullie.

Nee - ja

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Levenslessen van een vierjarig meisje

Vanochtend kreeg ik weer een leuke les in NLP van mijn 4 jarige dochter.

We liepen samen naar haar school, toen ze zei: “mama, Nanne is vandaag wel weer op school” Ik, met al mijn wijsheid, zeg: “nou lief, ik denk het niet. Ze was gisteren ziek he?” Waarop zij met al haar wijsheid weer zegt: “Hoe kan je dat nou weten, je hebt het nog niet eens gezien, dus je kan het niet weten.”

Ja zo waar als een bus natuurlijk! Hoezo denk ik iets te weten zonder het te zien of het ook echt te weten? Hoe vaak doe ik dit? Ai stiekem behoorlijk vaak. Dit sluipt er zo snel in merk ik. Ik denk heel vaak iets te weten, of al een betekenis ergens aan te hebben gegeven. Zelfs ook iemand in een hokje te hebben gestopt. Zonder het te checken of zonder het te ervaren of het ook ‘echt’ te weten.

Ook mede hierom ben ik zo blij met alle lessen die Zoë me geeft, ze laat me zo vaak zien dat in het nu zaken er zo anders uitzien dan wanneer je al vooruit kijkt of denkt. En de keren dat ze me laat zien, laat ervaren dat woorden pas een betekenis krijgen bij de ontvanger. Ook zoiets moois, woorden en de betekenis die we eraan geven.
Zoë zegt regelmatig, jullie papa’s zijn dood he. Waarop wij antwoorden, ja dat klopt.  En dat is het dan. Terwijl voor mij het woord ‘dood’ nog al een lading heeft, gaat zij weer vrolijk verder met wat ze aan het doen was. Zo zegt ze nu ook wel eens shit…en ja… ik denk dan oohhhhhh dat mag echt niet…wat moeten mensen wel niet denken een 4 jarig meisje dat shit roept… zonder te weten wat ze zegt…. meestal laat ik het maar.. en in enkele gevallen leg ik haar uit dat er woorden zijn die wat minder aardig zijn om te zeggen of netjes. Terwijl bij het woord ‘netjes’ mijn eigen nekharen overeind gaan staan…wederom een betekenis die ik eraan heb gegeven.

Echt wel ingewikkeld hoor, opvoeden…want wie voed ik nu op? Soms geloof ik dat ik mezelf aan het heropvoeden ben.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Dankbaar voelen, ervaren en uiten

Vandaag ben ik met een vriend gaan lunchen. Ik heb hem leren via een opdracht een aantal jaar terug en we hebben sindsdien een enorm leuk contact. We hebben echt zulke leuke en diepgaande gesprekken, enorm divers. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat er bijna geen moment stilte valt tussen onze gesprekken in. Oprechte interesse, humor, herkenning en ook weer totaal niet. Misschien herken je dit zelf ook.

Om niet al te veel door te draven over ons contact, wil ik wat meer tot de kern van het ‘verhaal’ komen…ik hoor je denken ooh dit gaat ook ergens heen.. jaja dit gaat ergens heen..of ook niet… net hoe je het bekijken wil 😉

Nu ik ouder word, ja ook die zit in het ‘verhaal’ besef ik me steeds vaker hoe dankbaar ik ben. Want wat is het makkelijk om datgene wat ik heb als vanzelfsprekend te nemen. Met wat ik heb bedoel ik vrienden, vriendschappen, dierbaren, liefdes en houden van.
En eerlijk is eerlijk, dit doe ik ook zeker wel met momenten. Vaker dan dat ik erbij stil sta.
Ze zeggen vaak ook je weet pas wat je hebt, wanneer je het niet meer hebt. Hoe arrogant het ook mag overkomen, er zijn momenten waarbij ik stil sta en besef wat ik heb en hoe dierbaar me dit is.
Dit is zo’n ‘bezinningsmoment’ zoals dat dan in de volksmond wordt genoemd. Hoe heerlijk is het om te ervaren dat ik mensen om me heen heb die me uitdagen, me aanvullen, waar ik herkenning in ervaar, waar ik mag zijn.

Daarvoor ben ik dankbaar, beseffend op dit moment dat de vriendschap die we hebben niet vanzelfsprekend is, dat wat we hebben bijzonder is voor mij en ik op je terug mag vallen. Dankjewel daarvoor.

 

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Erkenning

Ik was begonnen met het typen in een ander document en toen dacht ik waarom zet ik het niet op mijn blog. Ja behoorlijk persoonlijke info, waar misschien niemand op zit te wachten en ik laat me wel van een kwetsbare kant zien….En toen dacht ik ach BOEIEN!

Degene die me goed genoeg kennen, die weten dat er zo goed als geen contact is tussen mij en mijn familie op Curacao. Op de een of andere manier voelt het ook niet oke om ze mijn familie te noemen want ik bezit ze niet en er is geen wederzijds contact. Ik gebruik even een verzamelwoord namelijk ‘ze’, dit staat in dit verhaal even voor de familie van mijn vaders kant op Curacao.

Toch ondanks dat, zitten ze in mijn hoofd. Hoe komen ze daar? Geen idee, blijkbaar heb ik er nog ‘iets’ mee te doen (lekker vaag..)…
Vanochtend betrapte ik mezelf erop dat ik op facebook ze ging opzoeken, nu zit niet de hele familie erop, wel de belangrijkste spelers in dit verhaal. En toen kwamen de tranen.
Doordat dit er bij me gebeurde, werd duidelijk dat ik nog steeds zoek naar erkenning. En waarom is me nog niet duidelijk, alleen dit zoek ik blijkbaar bij hun en buiten mezelf. Is het mijn ego, of een klein kind wat nog wil horen dat ze er mag zijn? Vertel t me maar…hoe dan ook ik heb er last van.

En tja, nu zet ik het op het wereldwijde web, om het te delen en nee daarmee is ‘mijn zoektocht naar erkenning’ niet bevredigd. Terwijl ik dit alles schrijf hoor ik mezelf denken…misschien leest iemand van de familie dit wel.. en nemen ze misschien wel contact met me op…

Bloed kruipt waar het niet kan gaan toch?

De betekenis van deze gezegde is volgens het internet “d.w.z. de genegenheid voor bloedverwanten, ook in verren graad, verloochent zich nooit; de stem des bloeds laat zich altijd gelden; waar het bloed, de genegenheid voortkomend uit bloedverwantschap, niet kan vloeien, daar dringt het kruipend door, de genegenheid wil doordringen; ook: lust tot iets verloochent zich nooit.”

 

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

“Hoe goed is mijn kind” syndroom

Gisteren ging ik voor het eerst naar een 10 minuten gesprek met de juffrouw van onze dochter.
Terwijl ik naar de school liep, vroeg ik me af hoe ik zou reageren intern op wat de juffrouw ging zeggen over Zoë. Of ik ook last zou hebben van het ” Hoe goed is mijn kind ten opzichte van de rest” syndroom.

Nou, ik ben geslaagd met vlag en wimpel, want wat vond ik het fijn om te horen dat Zoë het goed doet op school, makkelijk mee kan gaan met de groep en dat ze zelfs voorloopt op haar leeftijdgenootjes. Ja ik streel mijn ego opnieuw door het nu met je te delen 😉

Teruglopend merkte ik zelfs dat ik er emotioneel van werd, niet als in gruwelijke dikke tranen, maar wel een brokje in mijn keel. En ik ben me af gaan vragen waar dit nou toch vandaan kwam. Dit heeft volgens mij te maken met dat ik nu het gevoel heb gekregen dat we het ” goed” doen als ouders en dat we Zoë hebben opgevoed op een manier dat ze nu mee kan op school met de klasgenootjes en dat ze bij zichzelf blijft en niet veel aantrekt van wat de rest van de klas doet (daar waar ‘we’ staat, mag je eigenlijk ‘ik’ lezen..we voeden haar samen op, alleen dit is wel geschreven vanuit mezelf).
Alsof ik het nodig heb om van een buitenstaander te horen dat ik trots mag zijn (dit waren ook haar woorden) en terwijl ik het nu typ denk ik…trots? Op wie…op Zoë of op onszelf? Want als ik zeg dat ik trots ben op Zoë, zeg ik dan niet eigenlijk dat ik trots ben op mezelf als moeder?

Op internet vond ik deze betekenissen van het woord trots:

  • Erg blij met wat men (bereikt) heeft
  • Denken dat men beter is dan anderen
  • Het gevoel dat men wil pronken met wat men heeft of doet

Bijzonder woord hoor…trots….

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Ouder worden (vroeger..die goeie tijd…)

Tja …we worden allemaal ouder (gelukkig maar)..de een wat sneller dan de ander, de een ook wat mooier dan de ander… 😉 Het thema ouder worden hield me de laatste tijd nogal bezig. Blijkbaar heb ik mijn focus daarop gericht, want ik word er de laatste tijd steeds bewuster van het ouder worden. Al die cliché’s die er ook zijn over ouder worden en vroeger toen het allemaal beter en anders was. En vooral de dingen die je ouders dan zeggen over die goeie oude tijd. En in mijn tijd……. Of het hadden over mijn muzieksmaak en de muziek die er toen werd gemaakt…. en nu hoor ik soms nummers met teksten….die jonge kinderen ook meezingen een liedje zoals… Jouw bil is een krokodil..hap hap met die krokodil…. En dan is dit nog een nette tekst! Of die…takata…. die zong Zoë zelfs laatst….geen idee trouwens wat ze zingen, of wat het betekent… 😉
En dan hoor ik een stemmetje die zegt…. dat zei je moeder ook al vroeger..je klinkt net als haar….

Wat ik bij mezelf merk is stiekem toch wel een angst tegen het ouder worden, dan niet in de zin van de leeftijd die steeds een hoger getalletje krijgt, alleen wel kijkend naar alle veranderingen die er zijn, ontstaan en vooral ook nodig zijn. Je hoort mij (nog..) niet zeggen dat de veranderingen niet nodig zijn of iets in die trend…
Een klein voorbeeldje, ik reed vandaag langs het Koning Willem I College. Hier heb ik op school gezeten in het jaar 1995 – 1998 en als ik nu zie hoe het gebouw eruit ziet, wauw wat een veranderingen. Het was destijds nog vrij nieuw en heel erg van die tijd, er zat ook nog aan de andere kant een azielzoekerscentrum en daar is nu helemaal niks meer van te zien. Dat zijn parkeerplaatsen geworden en ik herkende het niet eens meer terug. Het zag er groot, luxe, modern en strak uit.

Bij het stoplicht zag ik studenten erna toe lopen en ik hoorde mezelf toen denken die weten niet eens hoe het er vroeger uitzag (OHHHH NU HOOR IK MIJN OUDERS PRATEN…!!!). Later had ik het met een vriendin nog over, dat ik het echt niet erg vind om ouder te worden. Alleen de veranderingen die dit met zich meebrengt die vind ik soms wel eens spannend…En vooral dat er nieuwe generaties komen die niet eens weten hoe het er eerst uitzag, die hoe het er nu uitziet voor vanzelfsprekend nemen (zoals ik dat ook deed op die leeftijd). Dat vind ik een apart besef. Een nieuwe generatie die na mij komt en bepaalde dingen gewoon niet weet.
Ik weet ook nog wel hoe ik was toen ik jonger was (en weer hoor ik mijn ouders praten….), ik dacht vroeger dat de wereld om mij draaide en dat ik misschien wel een van de belangrijkste mensen was…. zonder stil te staan bij hoe het vroeger was. Veel voor vanzelfsprekend te nemen, zoals de studenten die (ga ik ervanuit) niet beseffen dat het eerst anders was (want wat heeft het voor toegevoegde waarde om daarbij stil te staan)

En wat vind ik dan stiekem angstig? Dat er een moment komt, waarin ik niet meer mee doe…waarin ik vergeten word…. (wie ik ook mag zijn, ervanuitgaande dat er een ik is…) Net zoals het vroeger was…..

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zoals kinderen dat kunnen…

We zijn net een week terug van vakantie, ik dacht het is tijd voor een nieuwe blog. En ja mijn inspiratie komt dan ook vanuit onze vakantie.

We waren naar Portugal gegaan, een zon luier vakantie zoals dit ook wel wordt genoemd. Meer dan het dorpje beneden de berg, ons appartement, het zwembad, een aantal restaurants en het winkeltje hebben we dan ook niet echt gezien. Het was heerlijk voor een keer zo op vakantie.
Even nog wat extra achtergrond informatie voor degene die mij niet zo goed kennen: ik ben getrouwd met mijn lieve vrouw en samen hebben we een dochter die inmiddels bijna 4 jaar is. Dus ja we gingen zoals bijna elke ouder geloof ik, nog even buiten het hoogseizoen op vakantie nu het nog kan 😉

Onze dochter die had al vrij snel speelmaatjes gevonden, ze maakte ook snel contact. Zei hoi tegen bijna iedereen die ze zag, of ze nu haar verstonden of niet.
Op een middag waren Zoë en 1 van haar vriendinnetjes in het zwembad aan het spelen. Samen de grootste lol…Totdat ik Zoë hoorde roepen: niet doen dat wil ik niet (zoals we het haar hebben geleerd…) en daarna begon ze opeens te huilen. Mijn vrouw ging haar troosten en even later kwam ze bij mij zitten omdat ze nog verdrietig was.
Nog geen 5 minuten later waren de twee meisjes weer aan het spelen alsof er niks was gebeurd. Nu ik dit typ besef ik me ook wat ik schrijf: ‘alsof er niks was gebeurd’. Dit is de betekenis die ik eraan geef. In haar beleving was het oke. Dat wat er gebeurde was voorbij en er diende zich een nieuwe situatie aan waar ze volledig weer in mee ging zonder ook maar even terug te komen op wat er was gebeurd.

Het lijkt mij echt enorm heerlijk om zo in het heden te kunnen leven. Geen nare gevoelens meer om wat er was gebeurd, want dat ligt achter me. En ook in contact met anderen is het toch een openbaring om zo met elkaar om te kunnen gaan zoals kinderen dat kunnen doen? Je zegt sorry tegen elkaar, schud elkaar de hand en het is weer goed. Geen wrok gevoelens, geen oude koeien uit de sloot halen, geen verwijten…

Ik vraag me af of ik dit zelf zou kunnen, misschien heel soms met momenten….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen