Een stukje mooier

Op een dinsdagochtend werd ik wakker met een bepaald beeld voor me, zittend voor de klas met mijn broer aan mijn rechterkant. Wat we deden samen was de kids leren, laten ervaren dat ze er allemaal mogen zijn, dat we allemaal anders zijn en dat is oké.

Dit is nu meer dan een maand geleden en inmiddels is Wat Anderss geboren. Ook heb ik al mooie inspirerende gesprekken mogen voeren en heb ik met zoveel mogelijk mensen mijn droom om de wereld een stukje mooier te maken gedeeld. Ik krijg zoveel hulp doordat ik deel, dat ik er soms door overweldigd word. Ook merk ik dat mensen open staan voor out of the box dingen, zoals een vergaderzaal mogen huren in ruil voor iets ipv harde euro’s. Dat geeft mij zoveel energie en inspiratie!!

Dit is ook de eerste keer dat ik durf te delen zonder echt bang te zijn voor wat de ander ervan denkt, ik geloof in mijn droom en ik zet dit absoluut door. Sterker nog, ik zou niet eens meer kunnen stoppen!

Januari is de maand van een brainstormsessie & het concreet maken van mijn workshop en februari zal de maand zijn van de allereerste workshop….

Catch & release

 

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Aandacht

Afgelopen weekend (18-10-2014/20-10-2014) heb ik een Be The Change workshop gevolgd. Hierin werd elke dag gevraagd om een Act of Change te doen, wat het ook is. Iets wat je anders nooit zou doen. Vanochtend kon ik eindelijk doen wat ik zondag al had willen doen.

Elke dag loopt er een man met zijn hond langs ons huis. Meerdere keren al gedacht hem iets te willen geven en vanochtend zag ik hem lopen en op de terugweg heb ik hem een kop koffie gegeven met wat te eten erbij. Toen ik op hem afliep (in m’n hele huislijke huispak) wilde hij me ontwijken. Als een soort van tweede natuur, terwijl ik praktisch voor hem stond. Ik moest hem echt even aantikken en hem echt aankijken voor hij doorhad dat ik het tegen hem had. Hij schrok enigszins van m’n gebaar en daarna kwam de dankbaarheid. Niet eens om het eten of de koffie maar omdat ik hem zag en omdat ik hem dat liet weten. Ik weet dat ik zijn situatie misschien niet echt kan veranderen en dat wil hij misschien niet eens. Wel kan ik hem laten weten dat ik hem zie en dat hij er zeker toe doet. En dat is wat ik zal doen en zal blijven doen.
Kan ik hiermee de wereld redden? De armoe verbannen? Iedereen een huis geven? Nee dat kan ik niet, wel kan ik wat warmte geven. Dat is toch wat we allemaal willen? Ik zelf in elk geval wel. Just some love and attention… En wie weet red ik daarmee een stukje van de wereld

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Hokjes

Hokjes, vakjes, labels…ze maken zaken duidelijk en gestructureerd
Kaders, lijnen, paden…overal kan ik ze zien
Ik kan erin lopen, denken, praten en er zelfs in leven
Wanneer ik denk erbuiten te treden, is er weer een nieuwe
Wil je dan misschien samen met mij wonen in het hokje “ik ben blij met mij en met jou”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Uniek

Ik volg jou
Want jij bent uniek
Ik volg jou
Want jij bent speciaal
Ik volg jou
Want jij bent jij
En door jou te volgen
Word ik misschien wel
Wie ik wil zijn
Uniek

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gewoon of toch anders?

Anders dan anders
Is dat dan gewoon
Of is het toch anders
En zijn we dat dan allemaal

Anders dan anders
Is dat dan gewoon
Om zo te zijn
Terwijl de ander anders is

Anders dan anders
Is dus toch gewoon
Kijk maar eens anders
Dan zal je het ook zien

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , | Een reactie plaatsen

Keerzijde

Ik wandel graag aan de keerzijde
Waar niemand iets vraagt of duidt
Zo loop ik mijn eigen pad
Zonder weerstand, zonder woorden
Lopen aan de keerzijde
Daar waar het verandert, anders is en anders mag zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Thuiskomen

Maandag 28 oktober (2013) ben ik aangekomen op Curacao, mijn geboorteplaats. En net als de andere keren voelde het meteen als thuiskomen. Ik zag Mady mijn lieve tante weer na 8 jaar en dat was echt heel erg fijn. Wat heb ik genoten van die eerste knuffel (er daarna volgden er gelukkig nog vele!).

Inmiddels is het terwijl ik dit schrijf alweer donderdag avond, bijna nacht en ik heb een hele mooie tijd hier. Mijn tante en ik praten heel erg veel met elkaar over vroeger, over hoe we in het leven staan en we stellen ons allebei kwetsbaar op. Daar waar eerst eigenlijk niet echt werd gepraat, al helemaal niet over vroeger en over gevoelens praten en luisteren we nu naar elkaar, stellen we vragen. Echte gesprekken!

Vandaag was een hele emotionele dag, voor ons allebei. We hebben stil gestaan bij vroeger, nadat mijn vader stierf en wat dat allemaal teweeg heeft gebracht in onze levens. Dit is teveel en te groot om even zo in de blog te melden, wel besef ik me nu dat veel meer mensen Audy (mijn vader) hebben verloren en daarna/daarmee afscheid hebben moeten nemen van hun manier van leven. De gevolgen van zijn sterven is behoorlijk groot, levens veranderden, mensen veranderden, wij vertrokken uit Curacao, families groeiden uit elkaar, de bakkerij Muller wat eerst een goed lopende zaak was heeft het niet overleefd. Dit heb ik me nooit eerder beseft. We zijn er trouwens ook naar toe gereden, heel bizar om te zien dat het nu helemaal vervallen is. Op 1 van de muren staat nog de naam Muller. Wanneer ik geld zou hebben, zou ik de grond kopen, en er iets moois op laten bouwen. Wie weet krijg ik die kans nog eens.
Ook heb ik naar oude foto’s mogen kijken, foto’s van de familie, van mijn vader en zijn paardrijden en nogmaals (ik heb er volgens mij eerder over geschreven) ik ben blij dat we naar Nederland zijn verhuisd EN ik merk ook dat ik ergens een soort van jaloezie voel want ik heb heel erg veel niet meegemaakt van wat er allemaal is gebeurd in de familie. Ik sta niet op de familiefoto’s bv en andersom hetzelfde, op mijn foto’s ontbreken zij ook. Ja weet je, ik laat het gevoel er ook gewoon zijn. It’s oké.

Wat ik echt heel fijn vind om te ervaren was dat we tijdens het praten over vroeger, we nu naar elkaar luisterden in plaats van de verhalen te verdedigen zoals we dat vroeger deden. We laten de verhalen voor wat ze zijn, het zijn niet de onze, wij hebben onze eigen ” verhalen” .

Erg spannend vond ik de vraag aan Mady, was je werk echt de reden dat je niet op mijn bruiloft kon komen of eigenlijk het antwoord daarop krijgen was hetgeen wat ik spannend vond. Toch heb ik de vraag gesteld en het antwoord maakte wel wat oud verdriet los en het heelde mijn wond. Nu lag de waarheid op tafel en dat bracht naast het verdriet ook rust. In alles voel ik, het is echt oké tussen ons. Wat is gebeurd ligt achter ons en het heeft ons uiteindelijk gebracht waar we nu staan en dat is een hele mooie plek kan ik je vertellen. Open, eerlijk, kwetsbaar en vooral ook samen.
Love you a lot Mady!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Interesse, snelheid of eigen bril?

Degene die me volgen of kennen weten wel een beetje mijn afkomst en dat ik op Curacao ben geboren en daar ook nog een heel groot deel van mijn familie heb wonen.

Nu ben ik onlangs weer in contact gekomen met mijn tante en in woorden is niet uit te drukken hoe gelukkig ik daarmee ben. Maar dat even terzijde gelaten.
Ik heb een reisje Curacao geboekt om haar te bezoeken en vooral ook enorm veel met haar te gaan praten. De laatste keer dat we elkaar hebben gezien is alweer 8 jaar geleden en toen was ik eigenlijk nog wel jong en iets minder wijs dan nu 🙂

Wat me opvalt zijn de reacties over het algemeen, heerlijk een weekje zon opzoeken, wat ook klopt alleen de onderliggende emotie en gedachten zijn alles behalve een weekje zon opzoeken. Ik vind het namelijk rete spannend en ergens ben ik ook bang omdat ik toch een geaardheid heb die niet alom wordt geaccepteerd daar. Door deze reacties en wat het met me doet, ben ik ook nagegaan hoe ik reageer wanneer ik bv hoor dat iemand een poosje weg is en laatst nog maakte ik hetzelfde mee alleen dan een collega die een weekje vrij had waarop ik zei, oh heerlijk voor je. En zijn reactie was, nou mijn schoonvader die ligt heel slecht en het is een soort van laatste moment samen zijn nu hij nog redelijk bij is.
Ook ik trap er nog steeds in te reageren vanuit mijn eigen referentiekader en mijn eigen filters. Terwijl het erg makkelijk is om eerst een vraag te stellen, wat is de reden van je weekje vrij bijvoorbeeld, of ga je nog iets doen in je week? En ja ik weet ook echt wel dat dit in de praktijk lang niet altijd gebeurt omdat er geen tijd voor wordt gemaakt of dat het je misschien niet eens boeit. Net als de vraag alles goed? Die vraag kreeg ik laatst ook van een collega waarop ik aangaf volgens mij is het nu een vraag waar je inderdaad ja alles goed op wil horen en wat als ik je nu vraag en hoe gaat het nu echt met je? En je raadt het misschien al, het werd echt een boeiend en diepgaand gesprek van bijna 3 kwartier! Nee ik stel ook echt niet iedereen die vraag, alleen ik wanneer ik vraag hoe het gaat, dan ben ik wel oprecht geïnteresseerd in het antwoord.

Tja het maakt me wel weer even bewust van mijn filters die ik wat vaker op neutraal kan zetten of ondanks dat ze aanstaan toch nog vragen stellen….

Mocht je me tegenkomen dan weet je dat je vragen gaat krijgen…. 🙂

Voel je vrij om te reageren op deze blog.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kinders

Wat een heerlijkheid is vakantie hebben toch, alle tijd en gelegenheid om mijn gedachtes de vrije loop te geven. Zo zat ik net te denken over het thema kwetsbaarheid.
Hoe dit een hele andere betekenis heeft gekregen sinds Zoë er is. Ik maak me nu over veel andere zaken zorgen en wil het liefst Zoë tegen de ” boze wereld”  beschermen, waarvan ik weet dat dit niet handig is en ook niet mogelijk is (toch?).

Laatst ook zoiets onrealistisch, we gingen samen zonder Zoë een aantal dagen naar Barcelona, met het vliegtuig. En daar waar ik nooit eerder bang was om te vliegen bekroop me toch een angst, want wat als het vliegtuig neer zou storten en we allebei hierbij om zouden komen…dan zou Zoë in 1 klap allebei haar ouders verliezen… Nou ja hoe groot is de kans dat net ons vliegtuig neerstort? Maar die angst die was zo groot, dat ik er echt even over moest praten en pas toen we goed en wel in ons appartement in Barcelona waren, kon ik de angst loslaten…. pffff!

Ja het is alsof ik niet meer zo onkwetsbaar ben als voorheen, ook kijkend naar ons meisje, de gedachte dat ze gekwetst gaat worden, of dat ze zich nog eens flink bezeerd…nee liever niet!
Zo had ik ook een gesprek met een collega (een mannelijke) die dit ook zo ervaarde, sinds zijn zoon er is dat hij ook bij de simpelste films moet huilen en dat hij zich ook veel kwetsbaarder voelt.

Misschien kan ik het niet juist uitleggen of herken je er niks van, dat kan natuurlijk ook.
Wel besef ik me nu dat mijn moeder lastige tijden heeft meegemaakt met het opvoeden van een kind terwijl ze zelf nog zo jong was en een weduwe. En alle ontelbare keren dat ze tegen mij zei wanneer ik het niet eens was met haar: ” Wacht maar Jen, als je zelf moeder bent, begrijp je misschien wat ik bedoel. ” Nou ma, je hebt WEER eens gelijk hoor, ik snap nu de zorgen die je kan hebben als ouders zijnde en ik geloof ook dat ik nog lang niet van deze zorgen af ben …:-)

Wat ik ook ervaar hierin is een groot dankbaarheid gevoel, want dat ik samen met Fem Zoë heb en dat ik gelukkig ben met wie ik ben EN dat ik mag zijn, heb ik mede te danken aan de keuzes die mijn moeder heeft gemaakt toen ik nog klein was. Waren we op Curacao gebleven had mijn leven er wellicht veel anders uitgezien. En nog dankbaarder ben ik dat ik dit nu nog kan uiten naar mijn moeder toe terwijl ze nog leeft en dit kan uitspreken via deze blog en ook in real life. Blij dat ik besef wat ik heb, nu ik het nog heb!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Welk advies geef jij je jongere ik?

Afgelopen woensdag hoorde ik op de radio een vraag die werd gesteld aan de luisteraars, deze luidde: ” welk advies zou jij je jongere ik geven (zo’n 10 a 15 jaar jonger als nu) met de kennis en ervaringen die je nu hebt?”Uiteraard even los van het wel of niet bestaan van een ‘ik’ .

Een boeiende vraag vond ik het (nu nog steeds overigens).  Direct vlogen er allerlei herinneringen, gedachtes & gevoelens voorbij. Ik weet niet of jij het wel eens tegen jezelf zegt, iets in de trend van: ” dat had ik anders moeten/kunnen doen”.  En vanuit een van de mooie NLP vooronderstellingen ” elke keuze is de beste keuze voor dat moment” (even vrij vertaald vanuit mijn model) is ook elk gedrag het beste gedrag voor dat moment. Want als je anders kon, had je anders gehandeld. Een wijze les die ik heb mogen leren tijdens de NLP Practicioner opleiding.

Los van die vooronderstelling ben ik toch bij mezelf nagegaan wat deze vraag  bij me losmaakt. 10 á 15 jaar jonger/terug in de tijd is best veel toch? Toen was ik nog maar tussen de 17 / 22 jaar (afhankelijk of je 10 of 15 jaar teruggaat…). Wanneer je zover terug tegen mij zou hebben gezegd dat ik in 2013 zou zijn waar ik nu ben, zou ik je niet hebben geloofd. En ja ook ik heb momenten waarin ik een keuze ” maakte” waar ik nu met de huidige kennis etc een andere weg zou hebben bewandeld (denk ik).

Om een moment uit te lichten, 16 juni 2006 ben ik samen met Femke in het huwelijksbootje gestapt. En bij deze dag had ik erg graag mijn tante gehad, de zus van mijn biologische vader. Ik heb haar ook in 2005 persoonlijk gevraagd toen we op vakantie waren op Curaçao. Omdat ze het financieel niet zo breed had, heb ik ook haar ticket betaald. Ongeveer een week of twee of zo voordat we gingen trouwen, kreeg ik een e-mail van mijn tante waarin ze uitlegde dat ze niet kon komen omdat ze promotie kon maken op haar werk wanneer ze bleef. Dit begreep ik destijds echt niet en een klein deel van mij nu nog niet. Doordat ze er niet bij was, was de dag voor mij toch net iets anders en was ik voor mijn gevoel er niet helemaal bij.  Pas tijdens het feest kon ik deels de teleurstelling die ik voelde loslaten.

Terugkomend op de vraag, welk advies ik mijzelf zou hebben gegeven in deze context, dan vraag ik mezelf af zou ik mezelf adviseren om het ticket niet te betalen omdat ze toch niet komt, of om niet te verwachten dat ze komt, of om te genieten ondanks wat er ook gebeurd?
Heel eerlijk? Ik weet niet hoe ik mezelf dat kan adviseren, zou dat ook niet een soort van verloochening zijn van mezelf? Het zou namelijk tegen mijn gevoel ingaan, want wat ik zeker wist toen ik mijn tante vroeg of ze erbij wilde zijn, was dat ik echt wilde dat ze erbij was. Het was toen heel belangrijk voor mij om haar te vragen. En ik geloof niet dat ik naar mezelf zou luisteren en ja ergens wist ik ook dondersgoed dat de kans heel groot was dat ze niet zou komen. Ja het deed pijn en ja ik was enorm teleurgesteld, want ik had andere verwachtingen.

Juist ook deze ervaring geeft mij inzichten en dat zal ook wel horen bij het ouder worden. Want ik besef me goed dat ik haar meer nodig heb dan zij mij en dat ze voor mij belangrijker is dan ik voor haar.

EN daarbij ik geloof ook dat wanneer je theoretisch iets in het verleden zou veranderen dit een hele reeks gebeurtenissen teniet doet en ik zou de afgelopen jaren niet willen missen ondanks ik niet weet wat ik anders zou hebben meegemaakt. Wat ik WEL weet is wat ik wel heb meegemaakt en dat koester ik toch ondanks het verdriet en pijn met momenten.

Weet je ik zie het leven misschien wel als een soort van sneeuwbal die van een enorm hoge berg afrolt. Een klein sneeuwballetje, misschien zelfs alleen een sneeuwvlokje die steeds ietsje groter en groter wordt door het naar beneden rollen. Steeds meer sneeuw wat blijft plakken aan het sneeuwvlokje wat hierdoor een sneeuwballetje wordt. Nieuwe mensen die een poos meegaan in je reis, nieuwe ervaringen die je opdoet. En soms komt de sneeuwbal een boom tegen waar die tegenaan botst en hiermee wat sneeuw verliest. Misschien zelfs wel niet verder kan rollen zonder de hulp van een windvlaag of een voorbij komende snowboarder.

Kijk net als het goed bedoelde advies van je ouders, nam jij dat als puber aan? Of misschien nu zelfs nog als volwassenen? Ik weet niet hoe het bij jou ging, ik nam het advies niet aan hoor. Ik zag mezelf als wijs en volwassen en wilde mijn eigen pad bewandelen net zoals de sneeuwbal. Alsof je die bij de start zo neer zou leggen dat ‘ ie rechtstreeks naar beneden zou rollen, zonder iets tegen te komen. Dat is toch ook saai of niet dan?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen