Dankbaar voelen, ervaren en uiten

Vandaag ben ik met een vriend gaan lunchen. Ik heb hem leren via een opdracht een aantal jaar terug en we hebben sindsdien een enorm leuk contact. We hebben echt zulke leuke en diepgaande gesprekken, enorm divers. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat er bijna geen moment stilte valt tussen onze gesprekken in. Oprechte interesse, humor, herkenning en ook weer totaal niet. Misschien herken je dit zelf ook.

Om niet al te veel door te draven over ons contact, wil ik wat meer tot de kern van het ‘verhaal’ komen…ik hoor je denken ooh dit gaat ook ergens heen.. jaja dit gaat ergens heen..of ook niet… net hoe je het bekijken wil 😉

Nu ik ouder word, ja ook die zit in het ‘verhaal’ besef ik me steeds vaker hoe dankbaar ik ben. Want wat is het makkelijk om datgene wat ik heb als vanzelfsprekend te nemen. Met wat ik heb bedoel ik vrienden, vriendschappen, dierbaren, liefdes en houden van.
En eerlijk is eerlijk, dit doe ik ook zeker wel met momenten. Vaker dan dat ik erbij stil sta.
Ze zeggen vaak ook je weet pas wat je hebt, wanneer je het niet meer hebt. Hoe arrogant het ook mag overkomen, er zijn momenten waarbij ik stil sta en besef wat ik heb en hoe dierbaar me dit is.
Dit is zo’n ‘bezinningsmoment’ zoals dat dan in de volksmond wordt genoemd. Hoe heerlijk is het om te ervaren dat ik mensen om me heen heb die me uitdagen, me aanvullen, waar ik herkenning in ervaar, waar ik mag zijn.

Daarvoor ben ik dankbaar, beseffend op dit moment dat de vriendschap die we hebben niet vanzelfsprekend is, dat wat we hebben bijzonder is voor mij en ik op je terug mag vallen. Dankjewel daarvoor.

 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *