Pillen of luisteren?

Ergens in mei/juni begon ik me minder fit te voelen. Ondanks het sporten was ik snel buiten adem, had last van hartkloppingen. Op een bepaald moment had ik zo weinig kracht en nagenoeg geen conditie dat ik tijdens het sporten bijna flauw viel. Ik sliep heel slecht en weinig, had last van trillende handen en weinig kracht. Daarbij voelde ik me enorm opgejaagd, de hele dag door. Op een middag stond ik weer boven op de zoldertrap uit te hijgen en dacht toen toch maar even de huisarts bellen. Bloedprikken was nodig gaf ze aan.

Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje. De huisarts vertelde me dat ik een te snel werkende schildklier had. Daarna verontschuldigde zich ze, want ze moest nu toch wel veel informatie telefonisch met me delen. Ik had namelijk ook bloedarmoede, een te lage bloeddruk, een B12 te kort en een te laag HB, wat ik wel vaker heb.
Ik schrok ervan. Hoe was dit mogelijk? Ik was toch fit en gezond! Ik lette zo op waarmee ik mijn lichaam voedde (qua voeding). Wat heb ik niet goed gedaan en waarom heb ik zo lang gewacht met naar de huisarts te gaan?

De medische molen draaide meteen in volle gang. Ik kreeg een meekijk consult, wat betekende dat de huisarts alvast bepaalde ‘schildklier’ pillen mocht voorschrijven terwijl ik de afspraak met de internist nog moest afwachten. Nog een keer bloedprikken was nodig. Dat zou aantonen of ik antistoffen aanmaakte, waardoor mijn schildklier te snel werkte. Ik kreeg beta remmers voor mijn hartkloppingen. Hier ben ik met lichte tegenzin mee begonnen. Dit zou me helpen om mijn lichaam wat rust te gunnen zodat ik ook weer kon slapen. Omdat het even kon duren voor ik verschil zou merken kreeg ik ook een paar slaappillen.

Gelukkig kwam de brief voor de afspraak met de internist vrij snel. Ik ging met lood in mijn schoenen naar het ziekenhuis. Eigenlijk wist ik al dat ik niet zomaar met medicijnen wilde starten. Ik liep de spreekkamer binnen en werd begroet door een assistent internist die me allemaal vragen stelde en een lichamelijk onderzoek verrichte. Ze vertelde me erna dat de uitslag van het bloedonderzoek liet zien, dat ik inderdaad antistoffen in mijn lichaam had waardoor de schildklier als het ware blijft werken en niet in ruststand gaat. En dat ik de ziekte van Graves had. Weer schrok ik, want ineens was ik bestempeld met een ziekte die een naam had. Toen kwam het plan, ik had twee keuzes:

  1. pillen slikken in zeer hoge doses om zo de schildklier ineens stil te leggen én die erna weer aan de gang te krijgen met hormoonpillen.
  2. pillen slikken in lage doses en die zes wekelijks omhoog of omlaag bijstellen tot mijn schildklier weer normaal zou gaan werken.

Waarbij de voorkeur was om voor optie 1 te gaan. Dit konden ze makkelijker monitoren en ging het snelst. Ik bleef even stil, want ik had toch ook antistoffen wat gingen we daarmee doen dan? En kon ik ook nog kiezen uit iets anders, want dit wilde ik niet!!! Aan de andere kant bleef het ook even stil. Tegen de antistoffen gingen ze niks doen, want ze weten niet hoe die ontstaan. Heel veel vrouwen hebben dit ziektebeeld en de antistoffen gaan meestal uit zichzelf weer weg. Ik werd emotioneel en probeerde uit te leggen waarom ik weerstand voelde tegen de medicatie. De schildklier stil leggen en daarna hormonen nemen om het weer op te wekken, voelde zo tegenstrijdig. Los dat ik liever niet zomaar hormonen wil slikken. Het antwoord hierop was dat ik klachten wel serieus nemen. Ik had nu misschien nog niet echt oogklachten, maar ik moest me wel realiseren dat ik blind kon worden. Beetje overrompeld zei ik dat ik dan liever voor optie 1 ging en daarmee wilde starten. Daarmee was het gesprek afgerond, ik nam afscheid en mocht naar huis met een nieuwe afspraak, een setje bloedprik formulieren en de medicatie die ik meteen bij de apotheek kon ophalen.

Verslagen liep ik naar buiten en belde mijn lief in tranen op. Ik had iemand nodig die aan mijn kant stond en ook geloofde dat het ook anders moest kunnen dan alleen maar pillen te slikken. Mijn lichaam gaf nu toch ook iets aan? Die wilde toch juist dat ik daarnaar luisterde in plaats van alleen maar afremmen met pillen en niet kijken naar de oorzaak?

Mensen die me goed kennen, weten dat ik wanneer ik iets wil, ik er helemaal voor ga. Soms een beetje over de top… Ik bezocht een mesoloog, maakte afspraak na afspraak met een orthomoleculair arts, slikte supplementen en las het boek Medical Medium, waarna spirulina een dagelijks onderdeel van mijn ontbijt werd.

Dankzij de mesoloog en de orthomoleculair arts werd ik me weer meer bewust van hoe snel ik in de stress schiet én hoe slecht dat echt voor mijn lichaam is. Gekke is dat het een andere soort stress is dan wanneer ik het druk heb op het werk, daar krijg ik nagenoeg nooit echte stress van. Dat kan ik handelen, sterker nog daar ga ik juist goed op.
En paar jaar heb ik een burn-out gehad. Ook toen heb ik ervaren dat stress echt slecht is voor mijn lichaam. Alleen was ik er toch nog niet voldoende mee bezig geweest om mezelf te leren hoe ik zo min mogelijk stress ervaar. En wanneer ik het wel ervaar, hoe ik dat weer zo snel mogelijk los kan laten. Stress was toen en ook nu niet de enige oorzaak. Opnieuw ervaarde ik dat ik te hard ben naar mezelf wanneer ik mijn vader mis, die overleden is toen ik 1,5 jaar was. Ik weet nu dat ik het gemis aan hem op verschillende momenten mag voelen. Mijn leven bestaat steeds weer uit nieuwe momenten, wat het logisch maakt dat ik er ook opnieuw moeite mee kan hebben. Dit had ik me nog niet eerder zo gerealiseerd.

Makkelijk vind ik het niet om de patronen die me niet meer helpen écht te doorbreken. Dit vraagt zo’n hoge staat van bewustzijn en zelfreflectie. Mijn bereidheid is wel groot, want ik wil me fit en gezond blijven voelen.
Ik ben nog beter gaan letten op hoe ik mijn lichaam écht kan voeden en vooral hoe te ontgiften. Dit doe ik met o.a. dagelijks spirulina, veel fruit (vitamine C), citroensap en de supplementen B12 en D3. Voeden is meer dan alleen de voeding die ik tot me neem. Voeden zie ik nu ook als me omringen met fijne mensen, doen waar ik blij van word, de buitenlucht opzoeken en me uiten.

Ik voelde me na een week of drie veel beter. Dat gaf me moed om door te gaan met wat ik deed. Sporten pakte ik langzaam weer op. Samen met mijn trainer maximaal 30 minuutjes trainen, met na elke oefening een verplichte pauze van 40 seconden. Dat waren soms lange 40 seconden! Ongeduldig dat ik kan zijn, vond ik dat het herstel niet echt snel ging. De hartkloppingen kwamen terug en ik zag niet meer een stijgende lijn in kracht of conditie toename. Had ik dan wel de juiste keuze genomen? Was het dan toch stom van me om niet te luisteren naar het advies van de assistent internist? Zij had het namelijk overlegd met de internist en samen waren ze met dit plan gekomen. Moest ik dan toch beginnen met de pillen? Hoe ik ook twijfelde, ergens voelde ik ook dat ik nog niet op mocht geven. Mijn klachten werden niet erger ondanks dat ik hartkloppingen voelde. Misschien had mijn lichaam iets langer de tijd nodig om te herstellen. En dat bleek ook echt zo te zijn. Op 20 juli kreeg ik de diagnose en eind september waren mijn schilklierwaardes zo gedaald dat ze net op de grens zaten van ‘normaal’. Sinds oktober zitten de waardes binnen de marge van een goed werkende schildklier. Wat ik nog steeds met momenten ervaar zijn mijn hartkloppingen. Ze zijn wel minder én ik weet wanneer ik ze voel. Dit is namelijk tijdens of net na stress ervaringen. Mooi signaal toch?

Tja, wat ik gewoon eigenlijk als geluid wil laten horen, is dat we mogen luisteren naar wat ons lichaam te vertellen heeft. Want het praat echt, alleen zijn we vergeten ernaar te luisteren of weten we niet precies hoe we dat moeten doen? Ik geloof in de reguliere zorg, absoluut. Want juist dankzij de reguliere zorg kwam ik erachter wat er met mijn lijf aan de hand was. Alleen het zou zo mooi zijn wanneer er in een consult écht ruimte is om samen te praten over mogelijkheden en eventuele alternatieven.

Mijn innercircle stond gelukkig achter mij toen ik besloot om de pillen niet te nemen. En dat had ik écht nodig, want ik kwam ook mensen tegen die mijn keuze niet begrepen. Ondanks dat ik kan twijfelen over keuzes én onzeker kan zijn, wist ik zo zeker dat ik op de juiste weg zat en zit!

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *