Herkenning

voelde ik bij het kijken van de eerste aflevering Sophie in de mentale kreukels. Dit gaat over (haar) burn-out en overspanning. Direct al bij de eerste twee minuten dacht ik ja ja ja dat herken ik…en zat ik met tranen in m’n ogen te kijken. En dat emotionele schijnt ook normaal te zijn. Fijn! Kan ik die ook afvinken. 😉

Maar even naar hoe mijn ochtend verliep. Ik heb tot ongeveer half 1 (na wat uitstel gedrag van ongeveer een half uur) allerlei acties afgerond met betrekking tot Wat Anderss?! Dat voelde echt fijn. En toen was er nog een hele middag waar ik alles zou kunnen doen wat ik zou willen. Ik voelde me vol energie en ja ik was ook wel moe. 

Ietsje later herkende ik wat ik aan het doen was. Mijn energieniveau bleef namelijk hoog. Terugkijkend is dit misschien wel wat eigenlijk voor mij stress is. Wat er gebeurde was dat ik allerlei gedachtes had die in sneltreinvaart door mijn hoofd gingen waardoor ik bezig bleef in mijn hoofd. Ik had allerlei dingen bedacht die ik kon gaan doen want ik had extra tijd nu. En ja tijd moet je benutten! Paar voorbeelden van gedachtes: de badkamer schoonmaken, de auto door de wasstraat rijden, oh ja en die ene broek wegbrengen om in te laten maken, je kan alvast boodschappen halen (aaaaaahhhh!!!). En ja ik kwam echt wel in de verleiding om acties af te vinken, totdat ik m’n lijf even liet praten. Die vertelde dat het voor vandaag even genoeg was. De inspanning die was geleverd vanochtend was precies genoeg. En zo kwam ik dus op de bank terecht, kijkend naar de aflevering. 

Ik ben blij dat het me vandaag zelf is gelukt om het verschil te herkennen in moeten en echt willen. Door het kijken van de aflevering voel ik me ook iets rustiger. In m’n vorige blog, die ik vorige week schreef, was ik nog zoekende naar wat hoort er bij een burn-out of overspannen zijn. Nu door te horen hoe andere ervaringen zijn kan ik weer iets meer accepteren dat ik nog niet helemaal hersteld ben. Blijkbaar heb ik het nodig om te horen dat het mag, dat het klopt, dat het niet raar is om zo nu en dan moe te zijn of meer geëmotioneerd te zijn. Beetje bij beetje laat ik ook mijn angst varen. Ik ben soms bang om iets wel te doen of te plannen, want het kan wel eens teveel zijn. Nee mijn lichaam weet heel goed wat wel kan en wat niet kan. Het enige wat ik daarin heb te doen, is te voelen en luisteren. Lichaam en geest samen laten zijn. Klinkt goed toch?

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *