Nee joh dat overkomt mij niet

zei ik tegen een vriend toen we bezig waren met een ziektekostenverzekering voor mij als zelfstandige zijnde. Want je verzekeren voor een burn-out kon namelijk niet. Dit is zo’n 7 a 8 jaar geleden.
Niks is minder waar, het is mij absoluut zeker wel overkomen. Sinds 21 november ben ik thuis met mijn lieve vriendin de burn-out. Terugkijkend op mijn herstel is het snel gegaan, tenminste dat zegt mijn omgeving steeds tegen mij. Wat een opluchting was voor mij, was het stoppen met mijn opdracht in Haarlem. Hoewel ik het echt naar mijn zin had daar. Steeds meer voel ik nu dat het werk wat ik daar deed en al jaren doe, niet meer bij mij past. En dat is misschien ook cliché want de vriend of vriendin burn-out die komt niet voor niks op je pad…..en ik geloof dat wel echt.
En ja ik vind het ook echt nog lastig om echt liefdevol met deze nieuwe vriendin om te gaan, want ik kan nog niet ” alles” wat ik vroeger wel kon. Een simpel iets als boodschappen doen is voor mij echt ingewikkeld. In de winkel rondlopen en op zoek gaan naar de juiste producten kost zoveel inspanning en dat in combinatie met de andere mensen die er rondlopen, de enorme harde muziek die daar aanstaat en die vreselijke verlichting maakt dat ik er veel te lang over doe en moe gevuld met prikkels thuis kom.
Sinds februari werk ik weer parttime en dat is erg fijn. Ook om weer collega’s om me heen te hebben en een doel te hebben. En ook hier is het confronterend, want na een halve dag achter de computer te hebben gezeten, heb ik een wandeling buiten nodig om mijn hoofd minder zwaar te laten voelen. Om stressloos te zijn terwijl het werk zelf geen stress met zich meebrengt. Ook heb ik 1 dag in de week een vrije dag en die heb ik hard nodig om bij te komen, om los te zijn van dat wat ik van mezelf moet doen. Want voor ik het weet verval ik weer in mijn oude patroon, van alles en nog wat aanpakken en oppakken want dan is het maar gedaan. Terwijl mijn lichaam iets anders nodig heeft.
Wat ik ook ervaar is dat ik geen idee heb wat ” normaal” is bij een burn-out. Is het normaal dat ik boodschappen doen ingewikkeld vind, dat ik een hele dag vrij zijn nodig heb om een week door te komen , dat ik me niet kan focussen in een gesprek met meerdere mensen, dat ik hoofdpijn krijg wanneer ik ergens ben waar er veel rumoer is, dat ik met regelmaat mijn concertoordopjes in moet doen om zo het geluid te dempen, dat ik afspraken met potlood in mijn agenda schrijf omdat de kans zeer groot is dat ik het niet trek….

Ik ben ook eigenwijs (ja joh echt waar), dat weet ik dondersgoed. Want iets aannemen van een ander doe ik niet erg makkelijk, dus wanneer er tegen mij wordt gezegd, ja Joanne dat is normaal…dan is dat niet meteen de waarheid voor mij. Een deel in mij wil een soort van diagnose, zodat ik voor mezelf goed kan praten dat ik me voel zoals ik me voel want iemand die ervoor heeft gestudeerd die zegt dat het zo is. Dus ja, mijn nieuwe vriendin heb ik nog niet helemaal liefdevol geaccepteerd. Stapje voor stapje… 🙂

Veel langer dat dit maak ik het nu niet, want ik zit stiekem al wel weer eventjes achter de laptop te typen. Voel je vrij om iets achter te laten, ben benieuwd naar je reactie.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *