Thuiskomen

Maandag 28 oktober (2013) ben ik aangekomen op Curacao, mijn geboorteplaats. En net als de andere keren voelde het meteen als thuiskomen. Ik zag Mady mijn lieve tante weer na 8 jaar en dat was echt heel erg fijn. Wat heb ik genoten van die eerste knuffel (er daarna volgden er gelukkig nog vele!).

Inmiddels is het terwijl ik dit schrijf alweer donderdag avond, bijna nacht en ik heb een hele mooie tijd hier. Mijn tante en ik praten heel erg veel met elkaar over vroeger, over hoe we in het leven staan en we stellen ons allebei kwetsbaar op. Daar waar eerst eigenlijk niet echt werd gepraat, al helemaal niet over vroeger en over gevoelens praten en luisteren we nu naar elkaar, stellen we vragen. Echte gesprekken!

Vandaag was een hele emotionele dag, voor ons allebei. We hebben stil gestaan bij vroeger, nadat mijn vader stierf en wat dat allemaal teweeg heeft gebracht in onze levens. Dit is teveel en te groot om even zo in de blog te melden, wel besef ik me nu dat veel meer mensen Audy (mijn vader) hebben verloren en daarna/daarmee afscheid hebben moeten nemen van hun manier van leven. De gevolgen van zijn sterven is behoorlijk groot, levens veranderden, mensen veranderden, wij vertrokken uit Curacao, families groeiden uit elkaar, de bakkerij Muller wat eerst een goed lopende zaak was heeft het niet overleefd. Dit heb ik me nooit eerder beseft. We zijn er trouwens ook naar toe gereden, heel bizar om te zien dat het nu helemaal vervallen is. Op 1 van de muren staat nog de naam Muller. Wanneer ik geld zou hebben, zou ik de grond kopen, en er iets moois op laten bouwen. Wie weet krijg ik die kans nog eens.
Ook heb ik naar oude foto’s mogen kijken, foto’s van de familie, van mijn vader en zijn paardrijden en nogmaals (ik heb er volgens mij eerder over geschreven) ik ben blij dat we naar Nederland zijn verhuisd EN ik merk ook dat ik ergens een soort van jaloezie voel want ik heb heel erg veel niet meegemaakt van wat er allemaal is gebeurd in de familie. Ik sta niet op de familiefoto’s bv en andersom hetzelfde, op mijn foto’s ontbreken zij ook. Ja weet je, ik laat het gevoel er ook gewoon zijn. It’s oké.

Wat ik echt heel fijn vind om te ervaren was dat we tijdens het praten over vroeger, we nu naar elkaar luisterden in plaats van de verhalen te verdedigen zoals we dat vroeger deden. We laten de verhalen voor wat ze zijn, het zijn niet de onze, wij hebben onze eigen ” verhalen” .

Erg spannend vond ik de vraag aan Mady, was je werk echt de reden dat je niet op mijn bruiloft kon komen of eigenlijk het antwoord daarop krijgen was hetgeen wat ik spannend vond. Toch heb ik de vraag gesteld en het antwoord maakte wel wat oud verdriet los en het heelde mijn wond. Nu lag de waarheid op tafel en dat bracht naast het verdriet ook rust. In alles voel ik, het is echt oké tussen ons. Wat is gebeurd ligt achter ons en het heeft ons uiteindelijk gebracht waar we nu staan en dat is een hele mooie plek kan ik je vertellen. Open, eerlijk, kwetsbaar en vooral ook samen.
Love you a lot Mady!

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *