Kinders

Wat een heerlijkheid is vakantie hebben toch, alle tijd en gelegenheid om mijn gedachtes de vrije loop te geven. Zo zat ik net te denken over het thema kwetsbaarheid.
Hoe dit een hele andere betekenis heeft gekregen sinds Zoë er is. Ik maak me nu over veel andere zaken zorgen en wil het liefst Zoë tegen de ” boze wereld”  beschermen, waarvan ik weet dat dit niet handig is en ook niet mogelijk is (toch?).

Laatst ook zoiets onrealistisch, we gingen samen zonder Zoë een aantal dagen naar Barcelona, met het vliegtuig. En daar waar ik nooit eerder bang was om te vliegen bekroop me toch een angst, want wat als het vliegtuig neer zou storten en we allebei hierbij om zouden komen…dan zou Zoë in 1 klap allebei haar ouders verliezen… Nou ja hoe groot is de kans dat net ons vliegtuig neerstort? Maar die angst die was zo groot, dat ik er echt even over moest praten en pas toen we goed en wel in ons appartement in Barcelona waren, kon ik de angst loslaten…. pffff!

Ja het is alsof ik niet meer zo onkwetsbaar ben als voorheen, ook kijkend naar ons meisje, de gedachte dat ze gekwetst gaat worden, of dat ze zich nog eens flink bezeerd…nee liever niet!
Zo had ik ook een gesprek met een collega (een mannelijke) die dit ook zo ervaarde, sinds zijn zoon er is dat hij ook bij de simpelste films moet huilen en dat hij zich ook veel kwetsbaarder voelt.

Misschien kan ik het niet juist uitleggen of herken je er niks van, dat kan natuurlijk ook.
Wel besef ik me nu dat mijn moeder lastige tijden heeft meegemaakt met het opvoeden van een kind terwijl ze zelf nog zo jong was en een weduwe. En alle ontelbare keren dat ze tegen mij zei wanneer ik het niet eens was met haar: ” Wacht maar Jen, als je zelf moeder bent, begrijp je misschien wat ik bedoel. ” Nou ma, je hebt WEER eens gelijk hoor, ik snap nu de zorgen die je kan hebben als ouders zijnde en ik geloof ook dat ik nog lang niet van deze zorgen af ben …:-)

Wat ik ook ervaar hierin is een groot dankbaarheid gevoel, want dat ik samen met Fem Zoë heb en dat ik gelukkig ben met wie ik ben EN dat ik mag zijn, heb ik mede te danken aan de keuzes die mijn moeder heeft gemaakt toen ik nog klein was. Waren we op Curacao gebleven had mijn leven er wellicht veel anders uitgezien. En nog dankbaarder ben ik dat ik dit nu nog kan uiten naar mijn moeder toe terwijl ze nog leeft en dit kan uitspreken via deze blog en ook in real life. Blij dat ik besef wat ik heb, nu ik het nog heb!

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *