Winterblues

Herfst

Dan zal ik zelf maar het zonnetje in huis zijn

Loesje

Het seizoen waar we nu in zitten, vind ik echt zoooooooooo stom én ik begrijp hem ook niet. Want ik denk dat we al in de winter zitten. De wintertijd is namelijk al ingegaan. Alleen nu zitten we dus nog officieel in het herfstseizoen. Én moet de echte kou nog komen.
Elk jaar weer hetzelfde riedeltje, in januari kijk ik uit naar de lente die toch bijna gaat beginnen. En in februari word ik pas echt ongeduldig want het is nu toch wel echt nog koud, maar dan krijgen we nog zeker maart en april die allebei niet standaard een lente bieden. Ik kan het maar niet onthouden en begrijpen dat de winter pas in het nieuwe jaar start. Een vorm van insanity misschien?

Ik heb last van de winterblues. Heel goed ga ik niet op die donkere dagen, zoveel binnen zijn én weinig zon. Laatst voelde ik het weer, liep een beetje mopperend in huis iet wat verloren, niet wetende wat te doen. Met vaak als gevolg dat ik ga schoonmaken terwijl ik daar helemaal geen zin in heb! Gelukkig ziet mijn lief dat en weet ze hoe ze me een zetje in de goeie richting kan geven. Lekker samen de stad in (ookal is het miezerig en viezig buiten). Even in een andere omgeving en voelen dat het leven wel leuk kan zijn. Ergens ontstaat dat gevoel dan bij mij, ik heb een saai leven, iedereen om mij heen heeft een dynamisch leven met veel vrienden. En dat voelt zo als de waarheid op dat moment.

Ook weet ik inmiddels dat waar ik het meeste weerstand bij voel, juist goed voor me kan zijn. Zoals wandelen, mijn hoofd zegt dan nee dat is saai, of het is stom weer en modderig buiten. Ik heb geen goeie schoenen voor dit weer…
Terwijl wanneer ik wel ga wandelen, ik met een lichtere versie van mezelf thuiskom.
Een ander voorbeeld van wat goed voor me is, is delen van hoe ik me voel. Ook dat is een dingetje, al doe ik het echt wel steeds meer en steeds vaker. Nog steeds zijn er momenten waarin ik niet deel wat ik wel zou willen. Dan winnen de stemmetjes het van me, je kent ze wel, de stemmetjes die je weerhouden van dat wat je eigenlijk wil.
Gelukkig voel ik bij sporten bijna nooit weerstand! Daar kan ik meteen bij voelen wat het me brengt.

En soms wil ik me gewoon even bleh voelen. Ook heerlijk zo nu en dan 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen

Pillen of luisteren?

Ergens in mei/juni begon ik me minder fit te voelen. Ondanks het sporten was ik snel buiten adem, had last van hartkloppingen. Op een bepaald moment had ik zo weinig kracht en nagenoeg geen conditie dat ik tijdens het sporten bijna flauw viel. Ik sliep heel slecht en weinig, had last van trillende handen en weinig kracht. Daarbij voelde ik me enorm opgejaagd, de hele dag door. Op een middag stond ik weer boven op de zoldertrap uit te hijgen en dacht toen toch maar even de huisarts bellen. Bloedprikken was nodig gaf ze aan.

Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje. De huisarts vertelde me dat ik een te snel werkende schildklier had. Daarna verontschuldigde zich ze, want ze moest nu toch wel veel informatie telefonisch met me delen. Ik had namelijk ook bloedarmoede, een te lage bloeddruk, een B12 te kort en een te laag HB, wat ik wel vaker heb.
Ik schrok ervan. Hoe was dit mogelijk? Ik was toch fit en gezond! Ik lette zo op waarmee ik mijn lichaam voedde (qua voeding). Wat heb ik niet goed gedaan en waarom heb ik zo lang gewacht met naar de huisarts te gaan?

De medische molen draaide meteen in volle gang. Ik kreeg een meekijk consult, wat betekende dat de huisarts alvast bepaalde ‘schildklier’ pillen mocht voorschrijven terwijl ik de afspraak met de internist nog moest afwachten. Nog een keer bloedprikken was nodig. Dat zou aantonen of ik antistoffen aanmaakte, waardoor mijn schildklier te snel werkte. Ik kreeg beta remmers voor mijn hartkloppingen. Hier ben ik met lichte tegenzin mee begonnen. Dit zou me helpen om mijn lichaam wat rust te gunnen zodat ik ook weer kon slapen. Omdat het even kon duren voor ik verschil zou merken kreeg ik ook een paar slaappillen.

Gelukkig kwam de brief voor de afspraak met de internist vrij snel. Ik ging met lood in mijn schoenen naar het ziekenhuis. Eigenlijk wist ik al dat ik niet zomaar met medicijnen wilde starten. Ik liep de spreekkamer binnen en werd begroet door een assistent internist die me allemaal vragen stelde en een lichamelijk onderzoek verrichte. Ze vertelde me erna dat de uitslag van het bloedonderzoek liet zien, dat ik inderdaad antistoffen in mijn lichaam had waardoor de schildklier als het ware blijft werken en niet in ruststand gaat. En dat ik de ziekte van Graves had. Weer schrok ik, want ineens was ik bestempeld met een ziekte die een naam had. Toen kwam het plan, ik had twee keuzes:

  1. pillen slikken in zeer hoge doses om zo de schildklier ineens stil te leggen én die erna weer aan de gang te krijgen met hormoonpillen.
  2. pillen slikken in lage doses en die zes wekelijks omhoog of omlaag bijstellen tot mijn schildklier weer normaal zou gaan werken.

Waarbij de voorkeur was om voor optie 1 te gaan. Dit konden ze makkelijker monitoren en ging het snelst. Ik bleef even stil, want ik had toch ook antistoffen wat gingen we daarmee doen dan? En kon ik ook nog kiezen uit iets anders, want dit wilde ik niet!!! Aan de andere kant bleef het ook even stil. Tegen de antistoffen gingen ze niks doen, want ze weten niet hoe die ontstaan. Heel veel vrouwen hebben dit ziektebeeld en de antistoffen gaan meestal uit zichzelf weer weg. Ik werd emotioneel en probeerde uit te leggen waarom ik weerstand voelde tegen de medicatie. De schildklier stil leggen en daarna hormonen nemen om het weer op te wekken, voelde zo tegenstrijdig. Los dat ik liever niet zomaar hormonen wil slikken. Het antwoord hierop was dat ik klachten wel serieus nemen. Ik had nu misschien nog niet echt oogklachten, maar ik moest me wel realiseren dat ik blind kon worden. Beetje overrompeld zei ik dat ik dan liever voor optie 1 ging en daarmee wilde starten. Daarmee was het gesprek afgerond, ik nam afscheid en mocht naar huis met een nieuwe afspraak, een setje bloedprik formulieren en de medicatie die ik meteen bij de apotheek kon ophalen.

Verslagen liep ik naar buiten en belde mijn lief in tranen op. Ik had iemand nodig die aan mijn kant stond en ook geloofde dat het ook anders moest kunnen dan alleen maar pillen te slikken. Mijn lichaam gaf nu toch ook iets aan? Die wilde toch juist dat ik daarnaar luisterde in plaats van alleen maar afremmen met pillen en niet kijken naar de oorzaak?

Mensen die me goed kennen, weten dat ik wanneer ik iets wil, ik er helemaal voor ga. Soms een beetje over de top… Ik bezocht een mesoloog, maakte afspraak na afspraak met een orthomoleculair arts, slikte supplementen en las het boek Medical Medium, waarna spirulina een dagelijks onderdeel van mijn ontbijt werd.

Dankzij de mesoloog en de orthomoleculair arts werd ik me weer meer bewust van hoe snel ik in de stress schiet én hoe slecht dat echt voor mijn lichaam is. Gekke is dat het een andere soort stress is dan wanneer ik het druk heb op het werk, daar krijg ik nagenoeg nooit echte stress van. Dat kan ik handelen, sterker nog daar ga ik juist goed op.
En paar jaar heb ik een burn-out gehad. Ook toen heb ik ervaren dat stress echt slecht is voor mijn lichaam. Alleen was ik er toch nog niet voldoende mee bezig geweest om mezelf te leren hoe ik zo min mogelijk stress ervaar. En wanneer ik het wel ervaar, hoe ik dat weer zo snel mogelijk los kan laten. Stress was toen en ook nu niet de enige oorzaak. Opnieuw ervaarde ik dat ik te hard ben naar mezelf wanneer ik mijn vader mis, die overleden is toen ik 1,5 jaar was. Ik weet nu dat ik het gemis aan hem op verschillende momenten mag voelen. Mijn leven bestaat steeds weer uit nieuwe momenten, wat het logisch maakt dat ik er ook opnieuw moeite mee kan hebben. Dit had ik me nog niet eerder zo gerealiseerd.

Makkelijk vind ik het niet om de patronen die me niet meer helpen écht te doorbreken. Dit vraagt zo’n hoge staat van bewustzijn en zelfreflectie. Mijn bereidheid is wel groot, want ik wil me fit en gezond blijven voelen.
Ik ben nog beter gaan letten op hoe ik mijn lichaam écht kan voeden en vooral hoe te ontgiften. Dit doe ik met o.a. dagelijks spirulina, veel fruit (vitamine C), citroensap en de supplementen B12 en D3. Voeden is meer dan alleen de voeding die ik tot me neem. Voeden zie ik nu ook als me omringen met fijne mensen, doen waar ik blij van word, de buitenlucht opzoeken en me uiten.

Ik voelde me na een week of drie veel beter. Dat gaf me moed om door te gaan met wat ik deed. Sporten pakte ik langzaam weer op. Samen met mijn trainer maximaal 30 minuutjes trainen, met na elke oefening een verplichte pauze van 40 seconden. Dat waren soms lange 40 seconden! Ongeduldig dat ik kan zijn, vond ik dat het herstel niet echt snel ging. De hartkloppingen kwamen terug en ik zag niet meer een stijgende lijn in kracht of conditie toename. Had ik dan wel de juiste keuze genomen? Was het dan toch stom van me om niet te luisteren naar het advies van de assistent internist? Zij had het namelijk overlegd met de internist en samen waren ze met dit plan gekomen. Moest ik dan toch beginnen met de pillen? Hoe ik ook twijfelde, ergens voelde ik ook dat ik nog niet op mocht geven. Mijn klachten werden niet erger ondanks dat ik hartkloppingen voelde. Misschien had mijn lichaam iets langer de tijd nodig om te herstellen. En dat bleek ook echt zo te zijn. Op 20 juli kreeg ik de diagnose en eind september waren mijn schilklierwaardes zo gedaald dat ze net op de grens zaten van ‘normaal’. Sinds oktober zitten de waardes binnen de marge van een goed werkende schildklier. Wat ik nog steeds met momenten ervaar zijn mijn hartkloppingen. Ze zijn wel minder én ik weet wanneer ik ze voel. Dit is namelijk tijdens of net na stress ervaringen. Mooi signaal toch?

Tja, wat ik gewoon eigenlijk als geluid wil laten horen, is dat we mogen luisteren naar wat ons lichaam te vertellen heeft. Want het praat echt, alleen zijn we vergeten ernaar te luisteren of weten we niet precies hoe we dat moeten doen? Ik geloof in de reguliere zorg, absoluut. Want juist dankzij de reguliere zorg kwam ik erachter wat er met mijn lijf aan de hand was. Alleen het zou zo mooi zijn wanneer er in een consult écht ruimte is om samen te praten over mogelijkheden en eventuele alternatieven.

Mijn innercircle stond gelukkig achter mij toen ik besloot om de pillen niet te nemen. En dat had ik écht nodig, want ik kwam ook mensen tegen die mijn keuze niet begrepen. Ondanks dat ik kan twijfelen over keuzes én onzeker kan zijn, wist ik zo zeker dat ik op de juiste weg zat en zit!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Gevecht

Gisteren heb ik de film The Post gezien en wat een inspirerende film vond ik dat. Misschien komt het door ouder worden, ik besef me steeds vaker hoe goed ik het heb in dit leven.

Want terugkijkend op onze geschiedenis dan zie ik hoe hard er gevochten is. Door individuen, door groepen. Allemaal met hun eigen redenen. En dankzij die gevechten mag ik op steeds meer plekken gewoon zijn. Als mens, als zelfstandige vrouw, als lesbische vrouw met kind. En ja de gevechten zijn nog niet klaar dat weet ik ook. We zijn allemaal verschillend met verschillende opvattingen, normen, waarden, geloven. Er zijn nog genoeg plekken waar mensen zich onveilig voelen om wat voor reden dan ook. Misschien is dat een blijvend iets. Ook kijkend naar wat er intern in mij soms voor een gevecht plaatsvindt. Een tweestrijd of soms zelfs een driestrijd omdat ik los wil komen van iets, een patroon die me ervan weerhoudt te zijn.

Een ieder heeft zijn of haar eigen gevecht, zichtbaar of niet. Mooi zou zijn wanneer we zo nu en dan zo’n gevecht opmerken en een luisterend oor kunnen en willen bieden. Gewoon vanuit liefde, omdat het kan en helpt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voor

In je ogen zie ik
Zachtheid
Voor jou voor mij

In je ogen zie ik
Rustheid
Voor jou voor mij

In je ogen zie ik
Liefde

Vastheid
Losgelaten voor jou voor mij

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Afscheid

Afscheid nemen bestaat niet.
Ik geloof van wel, vergeten bestaat misschien niet.
Tijd heelt alle wonden, dat betwijfel ik.
Vergeving en liefde geneest en heelt.
Dat gun ik mezelf toe.
Afscheid
Vergeving en liefde

Dankjewel voor de mooie gesprekken, dankjewel voor de inzichten,
Dankjewel voor hoe je mij opnam in je hart, dankjewel dat ik mocht zijn,
Dankjewel voor je vertrouwen, dankjewel voor alle herinneringen
Ik vergeef je de stilte en afstand
Ik gun jou vergeving, liefde en afscheid

Ik vergeef mij

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Herkenning

voelde ik bij het kijken van de eerste aflevering Sophie in de mentale kreukels. Dit gaat over (haar) burn-out en overspanning. Direct al bij de eerste twee minuten dacht ik ja ja ja dat herken ik…en zat ik met tranen in m’n ogen te kijken. En dat emotionele schijnt ook normaal te zijn. Fijn! Kan ik die ook afvinken. 😉

Maar even naar hoe mijn ochtend verliep. Ik heb tot ongeveer half 1 (na wat uitstel gedrag van ongeveer een half uur) allerlei acties afgerond met betrekking tot Wat Anderss?! Dat voelde echt fijn. En toen was er nog een hele middag waar ik alles zou kunnen doen wat ik zou willen. Ik voelde me vol energie en ja ik was ook wel moe. 

Ietsje later herkende ik wat ik aan het doen was. Mijn energieniveau bleef namelijk hoog. Terugkijkend is dit misschien wel wat eigenlijk voor mij stress is. Wat er gebeurde was dat ik allerlei gedachtes had die in sneltreinvaart door mijn hoofd gingen waardoor ik bezig bleef in mijn hoofd. Ik had allerlei dingen bedacht die ik kon gaan doen want ik had extra tijd nu. En ja tijd moet je benutten! Paar voorbeelden van gedachtes: de badkamer schoonmaken, de auto door de wasstraat rijden, oh ja en die ene broek wegbrengen om in te laten maken, je kan alvast boodschappen halen (aaaaaahhhh!!!). En ja ik kwam echt wel in de verleiding om acties af te vinken, totdat ik m’n lijf even liet praten. Die vertelde dat het voor vandaag even genoeg was. De inspanning die was geleverd vanochtend was precies genoeg. En zo kwam ik dus op de bank terecht, kijkend naar de aflevering. 

Ik ben blij dat het me vandaag zelf is gelukt om het verschil te herkennen in moeten en echt willen. Door het kijken van de aflevering voel ik me ook iets rustiger. In m’n vorige blog, die ik vorige week schreef, was ik nog zoekende naar wat hoort er bij een burn-out of overspannen zijn. Nu door te horen hoe andere ervaringen zijn kan ik weer iets meer accepteren dat ik nog niet helemaal hersteld ben. Blijkbaar heb ik het nodig om te horen dat het mag, dat het klopt, dat het niet raar is om zo nu en dan moe te zijn of meer geëmotioneerd te zijn. Beetje bij beetje laat ik ook mijn angst varen. Ik ben soms bang om iets wel te doen of te plannen, want het kan wel eens teveel zijn. Nee mijn lichaam weet heel goed wat wel kan en wat niet kan. Het enige wat ik daarin heb te doen, is te voelen en luisteren. Lichaam en geest samen laten zijn. Klinkt goed toch?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nee joh dat overkomt mij niet

zei ik tegen een vriend toen we bezig waren met een ziektekostenverzekering voor mij als zelfstandige zijnde. Want je verzekeren voor een burn-out kon namelijk niet. Dit is zo’n 7 a 8 jaar geleden.
Niks is minder waar, het is mij absoluut zeker wel overkomen. Sinds 21 november ben ik thuis met mijn lieve vriendin de burn-out. Terugkijkend op mijn herstel is het snel gegaan, tenminste dat zegt mijn omgeving steeds tegen mij. Wat een opluchting was voor mij, was het stoppen met mijn opdracht in Haarlem. Hoewel ik het echt naar mijn zin had daar. Steeds meer voel ik nu dat het werk wat ik daar deed en al jaren doe, niet meer bij mij past. En dat is misschien ook cliché want de vriend of vriendin burn-out die komt niet voor niks op je pad…..en ik geloof dat wel echt.
En ja ik vind het ook echt nog lastig om echt liefdevol met deze nieuwe vriendin om te gaan, want ik kan nog niet ” alles” wat ik vroeger wel kon. Een simpel iets als boodschappen doen is voor mij echt ingewikkeld. In de winkel rondlopen en op zoek gaan naar de juiste producten kost zoveel inspanning en dat in combinatie met de andere mensen die er rondlopen, de enorme harde muziek die daar aanstaat en die vreselijke verlichting maakt dat ik er veel te lang over doe en moe gevuld met prikkels thuis kom.
Sinds februari werk ik weer parttime en dat is erg fijn. Ook om weer collega’s om me heen te hebben en een doel te hebben. En ook hier is het confronterend, want na een halve dag achter de computer te hebben gezeten, heb ik een wandeling buiten nodig om mijn hoofd minder zwaar te laten voelen. Om stressloos te zijn terwijl het werk zelf geen stress met zich meebrengt. Ook heb ik 1 dag in de week een vrije dag en die heb ik hard nodig om bij te komen, om los te zijn van dat wat ik van mezelf moet doen. Want voor ik het weet verval ik weer in mijn oude patroon, van alles en nog wat aanpakken en oppakken want dan is het maar gedaan. Terwijl mijn lichaam iets anders nodig heeft.
Wat ik ook ervaar is dat ik geen idee heb wat ” normaal” is bij een burn-out. Is het normaal dat ik boodschappen doen ingewikkeld vind, dat ik een hele dag vrij zijn nodig heb om een week door te komen , dat ik me niet kan focussen in een gesprek met meerdere mensen, dat ik hoofdpijn krijg wanneer ik ergens ben waar er veel rumoer is, dat ik met regelmaat mijn concertoordopjes in moet doen om zo het geluid te dempen, dat ik afspraken met potlood in mijn agenda schrijf omdat de kans zeer groot is dat ik het niet trek….

Ik ben ook eigenwijs (ja joh echt waar), dat weet ik dondersgoed. Want iets aannemen van een ander doe ik niet erg makkelijk, dus wanneer er tegen mij wordt gezegd, ja Joanne dat is normaal…dan is dat niet meteen de waarheid voor mij. Een deel in mij wil een soort van diagnose, zodat ik voor mezelf goed kan praten dat ik me voel zoals ik me voel want iemand die ervoor heeft gestudeerd die zegt dat het zo is. Dus ja, mijn nieuwe vriendin heb ik nog niet helemaal liefdevol geaccepteerd. Stapje voor stapje… 🙂

Veel langer dat dit maak ik het nu niet, want ik zit stiekem al wel weer eventjes achter de laptop te typen. Voel je vrij om iets achter te laten, ben benieuwd naar je reactie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kijken

Ben jij bereid om mij aan te kijken
Mij écht aan te kijken
Weet je wat je dan ziet
Dan zie je mij, in alle kwetsbaarheid
Zuiver
Liefdevol
Dan zie je mij, in alle kwetsbaarheid
Kijkend naar jou

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Weet je wat je zegt

Je vraagt of je een keer mee mag doen want dat is je grootste wens. Ja echt waar zeg je nog. 

Ik vraag me af of je echt weet wat je zegt, of je weet wat jouw woorden doen. Of je enig besef hebt van wat er in mij gebeurd met de woorden die je uit. Grapje of niet, je raakt mij. Je raakt mij best wel diep, dieper dan ik durf toe te geven. Het liefst ga ik het gesprek met je aan. Niet eens om je aan te vallen. Nee juist om je te vragen of je weet wat je zegt. Of je kan voorstellen dat er achter jouw zin een wereld van belevingen zit. Een wereld van emoties, herinneringen en beleving. 

Ik weet ook niet of ik het mag vragen om je daar bewust van te zijn. Toch zou ik het willen aandurven. Je aankijken en vanuit compassie met je praten. Want pas dan weet jij wat je zegt, pas dan weet ik wat jij zegt. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Oefenen

ik sta je toe om te oefenen
te oefenen met wat je wil
leren om te leven
oefenen met elke dag
en oefenen steeds weer
zelfs wanneer ik even vergeet
dat jij mag oefenen
met leren te leven
zoals jij dat wil
ook wanneer ik even vergeet
dat ik zelf
elk nieuw moment
oefen.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen