Nee joh dat overkomt mij niet

zei ik tegen een vriend toen we bezig waren met een ziektekostenverzekering voor mij als zelfstandige zijnde. Want je verzekeren voor een burn-out kon namelijk niet. Dit is zo’n 7 a 8 jaar geleden.
Niks is minder waar, het is mij absoluut zeker wel overkomen. Sinds 21 november ben ik thuis met mijn lieve vriendin de burn-out. Terugkijkend op mijn herstel is het snel gegaan, tenminste dat zegt mijn omgeving steeds tegen mij. Wat een opluchting was voor mij, was het stoppen met mijn opdracht in Haarlem. Hoewel ik het echt naar mijn zin had daar. Steeds meer voel ik nu dat het werk wat ik daar deed en al jaren doe, niet meer bij mij past. En dat is misschien ook cliché want de vriend of vriendin burn-out die komt niet voor niks op je pad…..en ik geloof dat wel echt.
En ja ik vind het ook echt nog lastig om echt liefdevol met deze nieuwe vriendin om te gaan, want ik kan nog niet ” alles” wat ik vroeger wel kon. Een simpel iets als boodschappen doen is voor mij echt ingewikkeld. In de winkel rondlopen en op zoek gaan naar de juiste producten kost zoveel inspanning en dat in combinatie met de andere mensen die er rondlopen, de enorme harde muziek die daar aanstaat en die vreselijke verlichting maakt dat ik er veel te lang over doe en moe gevuld met prikkels thuis kom.
Sinds februari werk ik weer parttime en dat is erg fijn. Ook om weer collega’s om me heen te hebben en een doel te hebben. En ook hier is het confronterend, want na een halve dag achter de computer te hebben gezeten, heb ik een wandeling buiten nodig om mijn hoofd minder zwaar te laten voelen. Om stressloos te zijn terwijl het werk zelf geen stress met zich meebrengt. Ook heb ik 1 dag in de week een vrije dag en die heb ik hard nodig om bij te komen, om los te zijn van dat wat ik van mezelf moet doen. Want voor ik het weet verval ik weer in mijn oude patroon, van alles en nog wat aanpakken en oppakken want dan is het maar gedaan. Terwijl mijn lichaam iets anders nodig heeft.
Wat ik ook ervaar is dat ik geen idee heb wat ” normaal” is bij een burn-out. Is het normaal dat ik boodschappen doen ingewikkeld vind, dat ik een hele dag vrij zijn nodig heb om een week door te komen , dat ik me niet kan focussen in een gesprek met meerdere mensen, dat ik hoofdpijn krijg wanneer ik ergens ben waar er veel rumoer is, dat ik met regelmaat mijn concertoordopjes in moet doen om zo het geluid te dempen, dat ik afspraken met potlood in mijn agenda schrijf omdat de kans zeer groot is dat ik het niet trek….

Ik ben ook eigenwijs (ja joh echt waar), dat weet ik dondersgoed. Want iets aannemen van een ander doe ik niet erg makkelijk, dus wanneer er tegen mij wordt gezegd, ja Joanne dat is normaal…dan is dat niet meteen de waarheid voor mij. Een deel in mij wil een soort van diagnose, zodat ik voor mezelf goed kan praten dat ik me voel zoals ik me voel want iemand die ervoor heeft gestudeerd die zegt dat het zo is. Dus ja, mijn nieuwe vriendin heb ik nog niet helemaal liefdevol geaccepteerd. Stapje voor stapje… 🙂

Veel langer dat dit maak ik het nu niet, want ik zit stiekem al wel weer eventjes achter de laptop te typen. Voel je vrij om iets achter te laten, ben benieuwd naar je reactie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Herkenning

voelde ik bij het kijken van de eerste aflevering Sophie in de mentale kreukels. Dit gaat over (haar) burn-out en overspanning. Direct al bij de eerste twee minuten dacht ik ja ja ja dat herken ik…en zat ik met tranen in m’n ogen te kijken. En dat emotionele schijnt ook normaal te zijn. Fijn! Kan ik die ook afvinken. 😉

Maar even naar hoe mijn ochtend verliep. Ik heb tot ongeveer half 1 (na wat uitstel gedrag van ongeveer een half uur) allerlei acties afgerond met betrekking tot Wat Anderss?! Dat voelde echt fijn. En toen was er nog een hele middag waar ik alles zou kunnen doen wat ik zou willen. Ik voelde me vol energie en ja ik was ook wel moe. 

Ietsje later herkende ik wat ik aan het doen was. Mijn energieniveau bleef namelijk hoog. Terugkijkend is dit misschien wel wat eigenlijk voor mij stress is. Wat er gebeurde was dat ik allerlei gedachtes had die in sneltreinvaart door mijn hoofd gingen waardoor ik bezig bleef in mijn hoofd. Ik had allerlei dingen bedacht die ik kon gaan doen want ik had extra tijd nu. En ja tijd moet je benutten! Paar voorbeelden van gedachtes: de badkamer schoonmaken, de auto door de wasstraat rijden, oh ja en die ene broek wegbrengen om in te laten maken, je kan alvast boodschappen halen (aaaaaahhhh!!!). En ja ik kwam echt wel in de verleiding om acties af te vinken, totdat ik m’n lijf even liet praten. Die vertelde dat het voor vandaag even genoeg was. De inspanning die was geleverd vanochtend was precies genoeg. En zo kwam ik dus op de bank terecht, kijkend naar de aflevering. 

Ik ben blij dat het me vandaag zelf is gelukt om het verschil te herkennen in moeten en echt willen. Door het kijken van de aflevering voel ik me ook iets rustiger. In m’n vorige blog, die ik vorige week schreef, was ik nog zoekende naar wat hoort er bij een burn-out of overspannen zijn. Nu door te horen hoe andere ervaringen zijn kan ik weer iets meer accepteren dat ik nog niet helemaal hersteld ben. Blijkbaar heb ik het nodig om te horen dat het mag, dat het klopt, dat het niet raar is om zo nu en dan moe te zijn of meer geëmotioneerd te zijn. Beetje bij beetje laat ik ook mijn angst varen. Ik ben soms bang om iets wel te doen of te plannen, want het kan wel eens teveel zijn. Nee mijn lichaam weet heel goed wat wel kan en wat niet kan. Het enige wat ik daarin heb te doen, is te voelen en luisteren. Lichaam en geest samen laten zijn. Klinkt goed toch?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kijken

Ben jij bereid om mij aan te kijken
Mij écht aan te kijken
Weet je wat je dan ziet
Dan zie je mij, in alle kwetsbaarheid
Zuiver
Liefdevol
Dan zie je mij, in alle kwetsbaarheid
Kijkend naar jou

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Weet je wat je zegt

Je vraagt of je een keer mee mag doen want dat is je grootste wens. Ja echt waar zeg je nog. 

Ik vraag me af of je echt weet wat je zegt, of je weet wat jouw woorden doen. Of je enig besef hebt van wat er in mij gebeurd met de woorden die je uit. Grapje of niet, je raakt mij. Je raakt mij best wel diep, dieper dan ik durf toe te geven. Het liefst ga ik het gesprek met je aan. Niet eens om je aan te vallen. Nee juist om je te vragen of je weet wat je zegt. Of je kan voorstellen dat er achter jouw zin een wereld van belevingen zit. Een wereld van emoties, herinneringen en beleving. 

Ik weet ook niet of ik het mag vragen om je daar bewust van te zijn. Toch zou ik het willen aandurven. Je aankijken en vanuit compassie met je praten. Want pas dan weet jij wat je zegt, pas dan weet ik wat jij zegt. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Oefenen

ik sta je toe om te oefenen
te oefenen met wat je wil
leren om te leven
oefenen met elke dag
en oefenen steeds weer
zelfs wanneer ik even vergeet
dat jij mag oefenen
met leren te leven
zoals jij dat wil
ook wanneer ik even vergeet
dat ik zelf
elk nieuw moment
oefen.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Voelen

mag ik heel eventjes
de nerven van je blad
aanraken terwijl
ik langsloop op mijn tenen
en de takjes
de steentjes en het zand
voorzichtig te voelen

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat Anderss?!

Bijzonder hoe angst kan werken. Sinds oktober vorig jaar ben ik bezig met Wat Anderss en in maart 2015 mag ik de eerste workshop geven. En hoe dichterbij deze datum komt hoe meer ik ‘ terugtrek’ neigingen krijg. Stemmetjes die ik van alles hoor zeggen, zoals: ‘ weet je het wel echt zeker’ of  ‘joh Wat Nu loopt toch goed, waarom zou je iets nieuws doen’  of  ‘je loopt wel een risico met Wat Anderss, het kost je nu alleen nog maar geld’…
Piekeren kan ik als de beste, geloof mij maar. Zo goed dat ik er zelfs letterlijk ziek van word, herken je dat?

Een andere stem die vraagt of ik dit dan wel op het internet heb te zetten…Is dat wel slim? Nou ja daar zijn misschien de meningen over verdeeld…ik deel dit omdat het me helpt..als een hele dikke, brede, zware stok achter de deur..extra soort leverage om door te gaan met Wat Anderss. En misschien herken je er iets van jezelf in, misschien ook niet…en allebei is goed!
Wat ik zelf herken in mijn gedrag is dat ik vroeger naar de stemmen luisterde en niet datgene deed wat ik in gedachte had. En ik heb geleerd dat mijn angst er gewoon mag zijn…en dat de stemmetjes in mijn hoofd het beste met me voor hebben. Alleen hoe ze me waarschuwen is een ‘oud’ gedrag/patroon en ik ben toe aan Wat Anderss

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een stukje mooier

Op een dinsdagochtend werd ik wakker met een bepaald beeld voor me, zittend voor de klas met mijn broer aan mijn rechterkant. Wat we deden samen was de kids leren, laten ervaren dat ze er allemaal mogen zijn, dat we allemaal anders zijn en dat is oké.

Dit is nu meer dan een maand geleden en inmiddels is Wat Anderss geboren. Ook heb ik al mooie inspirerende gesprekken mogen voeren en heb ik met zoveel mogelijk mensen mijn droom om de wereld een stukje mooier te maken gedeeld. Ik krijg zoveel hulp doordat ik deel, dat ik er soms door overweldigd word. Ook merk ik dat mensen open staan voor out of the box dingen, zoals een vergaderzaal mogen huren in ruil voor iets ipv harde euro’s. Dat geeft mij zoveel energie en inspiratie!!

Dit is ook de eerste keer dat ik durf te delen zonder echt bang te zijn voor wat de ander ervan denkt, ik geloof in mijn droom en ik zet dit absoluut door. Sterker nog, ik zou niet eens meer kunnen stoppen!

Januari is de maand van een brainstormsessie & het concreet maken van mijn workshop en februari zal de maand zijn van de allereerste workshop….

Catch & release

 

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Aandacht

Afgelopen weekend (18-10-2014/20-10-2014) heb ik een Be The Change workshop gevolgd. Hierin werd elke dag gevraagd om een Act of Change te doen, wat het ook is. Iets wat je anders nooit zou doen. Vanochtend kon ik eindelijk doen wat ik zondag al had willen doen.

Elke dag loopt er een man met zijn hond langs ons huis. Meerdere keren al gedacht hem iets te willen geven en vanochtend zag ik hem lopen en op de terugweg heb ik hem een kop koffie gegeven met wat te eten erbij. Toen ik op hem afliep (in m’n hele huislijke huispak) wilde hij me ontwijken. Als een soort van tweede natuur, terwijl ik praktisch voor hem stond. Ik moest hem echt even aantikken en hem echt aankijken voor hij doorhad dat ik het tegen hem had. Hij schrok enigszins van m’n gebaar en daarna kwam de dankbaarheid. Niet eens om het eten of de koffie maar omdat ik hem zag en omdat ik hem dat liet weten. Ik weet dat ik zijn situatie misschien niet echt kan veranderen en dat wil hij misschien niet eens. Wel kan ik hem laten weten dat ik hem zie en dat hij er zeker toe doet. En dat is wat ik zal doen en zal blijven doen.
Kan ik hiermee de wereld redden? De armoe verbannen? Iedereen een huis geven? Nee dat kan ik niet, wel kan ik wat warmte geven. Dat is toch wat we allemaal willen? Ik zelf in elk geval wel. Just some love and attention… En wie weet red ik daarmee een stukje van de wereld

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Hokjes

Hokjes, vakjes, labels…ze maken zaken duidelijk en gestructureerd
Kaders, lijnen, paden…overal kan ik ze zien
Ik kan erin lopen, denken, praten en er zelfs in leven
Wanneer ik denk erbuiten te treden, is er weer een nieuwe
Wil je dan misschien samen met mij wonen in het hokje “ik ben blij met mij en met jou”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen